Samoregulacija
Neformalna i formalna regulacija, samoregulacija i zakoni – razlika je akademska
Razlika između samoregulacije i zakonske regulacije je tanka, akademska. Prema teoriji regulacije (institucionalna ekonomika), samoregulacija je prvi korak koji se spontano pretvara u zakon, naravno ako izdrži test vremena. Teorija razlikuje neformalnu i formalnu regulaciju. U neformalnu se uvrštavaju moral, običaji, tradicija i sl. I zakoni moraju reflektirati moral i običaje, često i tradiciju, od kojih se ponajprije razlikuju u tome što su transparentni i pisanim tekstom nastoje da se izbjegnu dvojbe (kojih uvijek, naravno, preostaje, barem u interpretaciji). Kad se obveze koje proistječu iz neformalne regulacije javno deklariraju onda se to naziva samoregulacija koja se s vremenom može modificirati, prilagođavati, uhodavati i učvrstiti. Formalna regulacija u neku ruku dolazi na gotovo. Ako, naravno, neformalna regulacija ne bude prevladana i potpuno odbačena. Zbog toga se razumna osoba ne upušta u prognozu hoće li se i u kojoj mjeri neka samoregulacija formalizirati. Neizvjesnost razvitka od samoregulacije do formalne regulacije je posebno visoka kad je riječ o potencijalnoj zakonskoj regulaciji umjetne inteligencije na razini neke države, saveza država ili svijeta.
